De buikbewoner.
'Wat wil je voor Vaderdag..?' vroeg ik ergens rond woensdag aan Marnix.
'Ik heb namelijk nog geen idee wat ik je zou kunnen geven, en ik weet ook niet of ik het red qua…' – Marnix wees op mijn buik.
'Ik wil mijn zoon.'
Zondagochtend.
Op een opengeslagen Viva hield ik een weeënschema bij.
Met twee gloeiende kruiken in mijn rug was het goed op te vangen. Van mijn stuitje golfde het mijn buik binnen en daarna door naar mijn rug – en weg.
Tot het ineens heel rap ging, de pijn alleen nog in mijn rug zat.
Ocker en Jet werden door opa en oma Weick opgehaald en ingeladen.
Tien minuten later arriveerde de verloskundige.
Vijf centimeter ontsluiting. Ze prikte de vliezen door om de staat van het vruchtwater te controleren. Groen.
Zoon had in het vruchtwater gepoept, de bevalling móest nu in het ziekenhuis plaats gaan vinden.
'Dan gaan we.', reageerde ik kordaat.
Marnix reed ons naar het ziekenhuis. Stortregen. De ergste weeën bleven even uit, ik concentreerde me op de weg. Emmer tussen mijn benen en het laatste stuk op schoot. Kotsmisselijk, maar ik gaf niet over.
In een rolstoel voortgeduwd. Huilende mensen blokkeerden de ingang. In de lift was de derde verdiepingsreiziger een oude man met een geamputeerd been.
Met open armen ontvangen op de afdeling door een verpleger. Kamer 11 ingeleid.
Vragen beantwoord terwijl ik weeën opving. Tweede kind. Al eerder een hartfimpje gemaakt. Vrijdag nog. Vorige keer ook in het ziekenhuis bevallen. Vacuümverlossing. Toen.
Om half twaalf lag ik aan apparatuur gekoppeld. Hartritmebewaking. Sensor op het koppie van de baby.
Eenmaal liggend kwam er een storm over me heen die ik alleen maar heb doorstaan omdat ik geen enkele andere keuze had.
Als ik onderstaande foto zie, breken de tranen weer los.
Het deed zeer. Verschrikkelijk zeer.
Marnix heeft drieëneenhalf uur onafgebroken zijn vuisten, vlakke hand, knokkels in mijn rug gedrukt.
Verplegers liepen af en aan, raasden langs het bed. Dat hoorde ik. Iemand kwam vragen of we iets wilden eten?
'Nee.' blafte ik.
De verloskundige was op dat moment harder nodig in andere kamers. Het was wachten op toestemming te gaan persen. Maar ik drukte al mee.
Ik voelde hem wel lager zakken, maar zo weinig. Na een uur persen vroeg ik of ze echt dachten dat ik het zou gaan redden. Als het met de pomp moest, dan maar met de pomp.
De persweeën ebden weg, en ze konden me wel na iedere keer persen een koude washand op mijn hoofd leggen, maar ik redde het niet meer.
Aan het infuus.
Benen gestrekt en weer opgetrokken.
Ik vocht om het in godsnaam maar voorbij te laten zijn. En toen ging het hard.
Brandende pijn. Moeten wachten op de kracht van de volgende wee. En dan. Hoofd eruit. Volgende hap lucht – schouders. Derde hap lucht. Heupen. Vierde hap lucht – niets meer.
'Is 'ie eruit..?'
Bevatten kon ik het niet. Geen pijn meer. Niet meer díe pijn.
En vooral: ik had hem er helemaal zelf uitgekregen.
In de lucht werd hij naar me toe gezwaaid. Donkere ogen zochten me. Keken me helder en wijs aan.
Ik zag Ocker, maar dan totaal anders.
'Dat oortje!'
Otis Isaac Rens Weick.
19.06.2011 (vaderdag).
16:05 uur.
Net als zijn broer een zondagskind.
Een uur oud.
Controle en eerste wasbeurt.
Gewicht direct na de geboorte: 4994 gram.
'Als we de navelstreng hadden laten zitten voor het weegmoment was het vijf kilo geweest.'
Marnix knipte de navelstreng door.
Voor mij: een oppervlakkige hechting.
Vanwege Otis' gewicht (suikercontroles), en het feit dat hij in het vruchtwater heeft gepoept (en van datzelfde vruchtwater dronk) werden we voor vierentwintig uur in het ziekenhuis opgenomen.
Otis slaagde voor iedere test.
Ik legde hem aan de borst en hij dronk. Normaalste zaak van de wereld.
Gulzig.
En zo gaat het nu nog.
Begin van vanmiddag mochten we naar huis.
Ocker kwam 's avonds met opa en oma Weick door de klapdeuren van onze kamer lopen.
Of hij het broerconcept begrijpt..?
Hij aait Otis. Pakt zijn vingers beet. Trekt zijn muts af.
Mijn moeder vroeg vanmiddag aan hem waar Otis was – Ocker wees naar mijn schoot. Knikte.
Die.
De hele avond, achtergelaten door het bezoek en de andere twee gezinsleden (Marnix en Ocker sliepen thuis) hing hij snurkend bij me.
Ik voel me goed. Sterk.
De massagepunten in mijn rug zijn beurs. Ik loop krom en zak nog door mijn heupen.
Maar niets was mooier dan met zijn vieren in de auto zitten. Auto vol.
En naar huis rijden.
juni 21, 2011 at 09:17
ps, geboren op mijn verjaardag:-)
juni 21, 2011 at 09:30
Wat fantastisch dat hij er is! Van harte gefeliciteerd! En wat een prachtige naam hebben jullie weer uit gekozen! Geniet!
juni 21, 2011 at 09:30
Gefeliciteerd! Bijzonder dat je dit wilt delen, ik ken je niet maar de bevalling hield me zo bezig dat ik er zelfs over heb gedroomd. Een prachtige naam. Veel geluk samen! Anke (ook moeder van twee zonen)
juni 21, 2011 at 09:36
O, van harte, harte, harte!! Wat prachtig, jullie zoon Otis; hij is er!
Ik zit hier volledig in tranen. Zo vanzelfsprekend als dat manneke daar ligt – maar wat een wonder is het: zo’n gezonde baby OP je buik!
juni 21, 2011 at 09:46
Wauw wat een beer!
Wat een prachtige stoere naam!
Ocker grote broer.
Van Harte met jullie zoon en broer!
Heel veel geluk samen!
juni 21, 2011 at 10:26
joepie joepie joepie! iedere dag even kijken op je blog wat er gebeurde! en nu is ie er dan eindelijk. Gefeliciteerd meid!Kreeg ook tranen in mijn ogen bij het zien van de foto’s, wil stiekum nog niet weten wat mij te wachten staat.allemaal té spannend! Geniet meid!Jullie verdienen het dubbel en dwars. Ben blij voor jullie!
liefs carolien
juni 21, 2011 at 10:27
Fantastisch en ontroerend. Gefeliciteerd!
juni 21, 2011 at 10:35
Kippenvel all over, wat een mooi en gaaf kind om te zien! En petje af voor je prestatie, je hebt het gewoon gedaan. Heel veel plezier en genieten met z’n vieren!
juni 21, 2011 at 11:02
Welkom Otis en gefeliciteerd Circus Weick
juni 21, 2011 at 11:17
Wat een rijkdom en geluk: van harte!
Wat een prachtig mooie artiest is er toegevoegd aan het Circus.
Ik zit hier te sniffen op m’n werk, kun je nagaan.
juni 21, 2011 at 11:39
Wauw! Allereerst super gefeliciteerd met de geboorte van Otis! Dat was heftig voor jou, zeg! Respect, hoor, Nien! Dat je het toch helemaal zelf hebt gedaan! Je hebt een flinke jongen ter wereld gebracht en zo te zien voelt hij zich al helemaal thuis! Nu lekker genieten van je grote gezin!
Liefs, Wendy
juni 21, 2011 at 12:26
Mooi joh, dit. Complimenten voor je man dat hij deze bijzondere momenten zo prachtig wist te vangen in foto’s. Veel geluk met zijn 4en! (en Otis… die naam is sterk, gevoelig en stoer!)
juni 21, 2011 at 13:04
Super. Goed gedaan! Die foto van jou, de derde van boven, is zo herkenbaar. Wij maakten 9 weken geleden een bijna identieke foto. De letterlijke verlossing. Moest even een traantje wegpinken. Bedankt voor het delen en ontzettend gefeliciteerd!
juni 21, 2011 at 13:05
Wat een prachtig maar heftig verhaal, Je hebt heel wat moeten doorstaan zeg, die ene foto zegt alles, maar wat prachtigs hebben jullie ervoor terug gekregen. Een prachtzoon met dito naam!. Ben zo enorm blij voor jullie. Heel veel geluk! Liefs! Xx.
juni 21, 2011 at 13:18
Gefeliciteerd met jullie geweldig zoon & broertje Otis!
Heel veel geluk voor jullie allen. Simone
juni 21, 2011 at 13:36
Wat fijn dat hij er is. Gefeliciteerd! Dank voor het delen van je verhaal en de foto´s. Ik voelde ook een traantje bij die ene… En wat fijn dat er partners zijn die zo goed kunnen bijstaan.
juni 21, 2011 at 14:04
Oh…zo lief! En mooi! En…aaaah…<3
Maar wat een lijdensweg zeg. Je verhaal raakte me enorm. Knuff!
juni 21, 2011 at 14:56
Wauw.. Gefeliciteerd met Otis. Het wachten meer dan waard. Lieve groeten, Shara
juni 21, 2011 at 17:07
Van harte gefeliciteerd. Het was het wachten waard. Wat een prachtige zoon hebben jullie erbij. Geniet van hem.
Veel Liefs,
Wilco en Dushi
juni 21, 2011 at 19:20
Ontzettend gefeliciteerd! Prachtige naam en knap kind: hij is echt al een hele knul!
juni 21, 2011 at 19:43
Wat een ontzettend mooi en emotioneel logje. Zo herkenbaar.
Gefeliciteerd met jullie tweede zoon!
juni 21, 2011 at 20:12
dik gefeliciteerd met OTIS prachtig verhaal veel geluk voor jullie xx
juni 21, 2011 at 20:15
Wat een heftig verhaal.
Gefeliciteerd met de geboorte van jullie zoon en broer. En heel veel geluk met z’n vieren!
juni 21, 2011 at 20:57
Brok in de keel!
juni 21, 2011 at 22:08
Wat een mooi bevallingsverhaa! Je weet dat ik er erg veel ken, maar deze is de mooiste en knapste die ik ooit heb gehoord!
Wat een lieve vrienden en vriendinnen hebben jullie zeg. Wat een lieve woorden allemaal. Kan ook niet anders met zulke lieve ouders als jullie. Ben zoooo trots op je Nienke en zo lief dat Marnix je er zo goed doorheen heeft ‘gesleurd’ >>Wat een emotioneel moment dat hij net op je buik ligt > foto zegt alles. Heb maar 1 engels woord hiervoor AWESOME!! Dikke kus van de vriendin van je lieve moeder!! Ans
juni 22, 2011 at 16:32
Ik geniet altijd van je blogs. Elke keer kijken of de buikbewoner er al was! En nu is hij er! Prachtige naam! Heel veel geluk en liefde voor jullie gezin!
juni 22, 2011 at 16:41
Van harte gefeliciteerd met jullie prachtige zoon. Hele mooie naam!
En een compliment voor je schrijfstijl. Wat spreek de liefde hieruit!
Groetjes, Franca.
juni 23, 2011 at 21:18
Gefeliciteerd met de geboorte van jullie Otis! Veel geluk & gezondheid. Ik wilde zeggen geniet van elkaar, maar daar zijn jullie al bijzonder mooi mee bezig.
En wat een heftig maar mooi verwoord bevallingsverhaal. Petje af.
)
Lieve groet, Michelle (lurker sinds lang